'De mens is een bloeddorstige hellehond met lege ogen'
Veel kunstenaars worden een beetje verlegen van een groot wit vlak. Maar niet allemaal. Kunstenaar Simon Schrikker sprak met galeriehouder Dick de Bruijn af om voor zijn solotentoonstelling een muurschildering te maken. En laat diens galerie nu behoorlijk grote muren hebben. Schrikker had dan ook twee weken nodig. Overdag sliep hij, in de galerie, ´s nachts ging hij aan het werk. Met rode en zwarte acrylverf schiep hij een hellehond die opdoemt uit de nacht. Met brede kwasten liet hij de rode verf over de kop en rug van het dier druipen, veranderend in een substantie van kwijl en bloed, de ogen bleven zwarte gapende gaten. Dat zijn duistere nachten geweest.
Elke middag was het weer een verrassing om te zien hoe de verf was opgedroogd, vertelt De Bruijn. Want acrylverf is niet helemaal voorspelbaar. Het werkt anders dan olieverf, waar Schrikker de afgelopen jaren mee werkte. In de galerie is het verschil te zien. Een andere zwartrode hellehond, nu op doek, komt net als zijn soortgenoot op de muur uit verfsluiers tevoorschijn. De dunne acryllagen maken er een geestverschijning van, een soort mist. In één hondenoog flikkert nog een wit lichtje. Voor de rest is het dier pikdonker.
De olieverfhonden in de galerie lijken veel tastbaarder. Ze schudden hun vacht uit, in centrifugale bewegingen van dikke blauwe en bruine verf. Of ze hebben een natte neus die als een dikke glimmende verfplak op de al zo pasteuze kop ligt. Zoals schilders eeuwen geleden met fijnschilderkunst de huid van veren en textiel bedrieglijk echt verbeeldden, zo laat Schrikker zien dat een dikke abstracte verfhuid ook op van alles kan lijken. Verf en natte hond hebben veel met elkaar gemeen.
Schrikker schildert bijna alleen honden. Dat doet hij al jaren. Hij heeft ook wel een andere dieren geprobeerd, maar vaak bleek het moeilijker daar veel persoonlijkheid aan te geven. Bij Galerie Dick de Bruijn exposeert hij één ander dier, een adelaar. Het is niet de trotse vogel van de overwinning zoals we die vaak zien, maar het is ook geen lieverdje. In de grijze achtergrond achter de vliegende adelaar heeft Schrikker diagonalen gekrast met de achterkant van zijn penseel, dieptelijnen worden hier tegelijk wind en regen waardoor de vogel nog meer overkomt als een verregende, zwarte vlek. Het is een smerig beest met een rotkop – net als zijn honden.
Eén object in de galerie is een roestige lichtbak die Schrikker niet zelf maakte. Het is een afgedankt uithangbord dat hij ergens vond en dat was beplakt met silhouetten van honden die elkaars kruis besnuffelen. Zelf voegde hij alleen de tekst ´meeting point´ toe. Ook in een serie kleine schilderijtjes hangen doekjes met enkel woorden - ´master scheme´, ´haste´. Net als met het uithangbord, waar het beeld door de tekstuele toevoeging een seksuele ondertoon krijgt, herbelicht hij het menselijk gedrag tot de kern. En die is zeer rauw. Maar ook zonder tekst was al te zien dat zijn honden, bloeddorstige door instincten gedreven wezens, eigenlijk vooral over de mens gaan.
Sandra Smets © Copyright 2008
Simon Schrikker (1973) schildert dieren, voornamelijk honden, in beweging. De lichamen zijn vervormd: het ras herkenbaar, echter verdraaid en verwrongen. Wat het meest opvalt, zijn de sterke karakters die Schrikker neer weet te zetten. Juist door de beweging worden deze uitvergroot en krijgen ze een vervreemde positie. Het intense schilderwerk wordt mede door het grote formaat en de abstractie uitermate boeiend. De briljante opzetten getuigen van een zeldzaam inlevingsvermogen.
Het kleurgebruik in dit werk is sober, maar een enkel detail in kleur levert een maximaal effect en geeft dit doek nèt die ene touch. De achtergrond die Schrikker neerzet lijkt totaal onbelangrijk, maar geeft een ruimtelijk effect en een ongeëvenaarde kracht aan de hond.
© Copyright 2008: Christian Ouwens
Simon Schrikker, a painter based in Rotterdam, The Netherlands, will be featured in his first exhibition in the United States. Schrikker will feature new paintings in a solo show titled “Unleashed” at the Carl Berg Gallery.
This exhibition will feature a series of paintings depicting dogs that are portrayed in expressive and sometimes violently aggressive poses. The images of these dogs, which are culled from the Internet, are portrayed as wild beasts, not as the domesticated version we are so familiar with. These paintings are not painted in a realistic technique but instead are painted in a more gesturally aggressive expressionistic manner as Schrikker’s approach to painting powerfully coexists with his subject matter.
Schrikker states, “Physical reality must always coexist with suggested reality. A painting doesn’t work if I hold back in making it. I think that’s my personal mark; the last measure I take should be physically recognizable.” Schrikker’s distinctive style of large sweeping brush strokes and almost messy drippings, coupled with a dark palette on large canvases are highlighted with moments where the painter punctuates the innate character of his subject. For Schrikker, the dog image has provided him a vehicle to intrinsically express, as he describes, his “furious instinctual urge to paint.” It is not per se his interest to paint dogs, but rather to use this subject to portray his interest in painting.
Schrikker further states that, “The subject of the dog and the style of the painting let me call up particular feelings without specifically naming them, but they’re feelings that are related to my portrayal of mankind. The work portrays emotional states such as fear and aggressions, but without emphasizing that too literally.” In this body of work Schrikker’s frenzied approach to the canvas is met with horror as he unleashes the beast to the viewer.
Schrikker was a finalist for the Queen’s (Beatrix) Painting Prize in 2005, The Netherlands, and followed with an exhibition at the Gemeentemuseum in The Hague, The Netherlands that same year. Schrikker is in the collection of the Gemeentemuseum in The Hague as well many private collections.
Press release Mary Younakof for Carl Berg Gallery, 2007
Op dit schilderij van Simon Schriker (1973) staat een zeearend afgebeeld, zijn klauwen gekromd, klaar om een prooi te grijpen. Het moment voor hét moment. Pats, dra heeft hij iets te pakken. Die prooi zien we niet en dat hoeft ook niet, want het gaat allemaal om de vogel. De manier waarop Schrikker de weidse vleugels, de gespitste blik in de ogen van de kop en de klauwen weergegeven heeft, ademt agressie. De verf is lekker op het doek aangebracht, in wilde vegen, als de kleur wit er niet in zou zitten zou het bijkans een abstracte voorstelling zijn. De krassen in de verf heeft hij waarschijnlijk met de achterkant van een penseel of met een paletmes aangebracht en versterken de klapwiekende beweging van de vogel.
Simon Schrikker won in 2005 de Publieksprijs bij de tentoonstelling van de Koninklijke Schilderprijs. Het schilderij dat hij voor deze gelegenheid inzond, waarop in dezelfde schildertrant als hierboven beschreven een hond afgebeeld stond, werd prompt aangekocht door het Haags Gemeentemuseum. Schrikker kiest meestal honden als onderwerp voor zijn schilderijen, maar ook chimpansees en de eerder genoemde zeearend. Om deze dieren zelf is het hem eigenlijk niet te doen. Met hun woede, agressie, angst en onvoorspelbaarheid vormen ze een metafoor voor de mens, zonder dat het er te dik bovenop ligt.
© Copyright 2008: Jaring Dürst Britt.
